(1952-2011); profesor zwyczajny doktor habilitowany; wybitny etnolog i teoretyk kultury, wieloletni pracownik Katedry Kulturoznawstwa i Folklorystyki Instytutu Filologii Polskiej na Uniwersytecie Opolskim, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, a ostatnio Uniwersytetu Wrocławskiego, autor i redaktor naukowy kilkunastu książek i ponad stu artykułów; specjalista w zakresie folklorystyki i literaturoznawstwa.
W kręgu jego głównych zainteresowań badawczych znajdowały się: kultura magiczna i ludowa, historia kultury, kultura popularna oraz teoria i metodologia badań kulturoznawczych. To uczony o bardzo poważnym dorobku naukowym w zakresie kultury i literatury popularnej, folklorystyki, antropologii i kultury staropolskiej.
Opublikował 17 książek autorskich, w tym m.in. o metodologii badań folklorystycznych; fundamentalne opracowanie dotyczące kultury magicznej (Leksykon. Znaki świata. Omen, przesąd, znaczenie, 1998); nowatorskie prace antropologiczne z historii kultury polskiej XVII i XVIII wieku (Theatrum świata całego i Poćciwy gospodarz. O wizji świata pewnego siedemnastowiecznego pisarza ziemiańskiego, 2000; Świat Andrzeja Komonieckiego, kronikarza Żywca. Studia z antropologii historycznej, 2010).
Redaktor 16 prac zbiorowych oraz ponad 200 artykułów i studiów. Za pracę naukową kilkakrotnie otrzymał nagrody rektora Uniwersytetu Opolskiego, za dorobek naukowy wielokrotnie nagradzany był przez ministra edukacji narodowej. Za pracę naukową i dydaktyczną otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi (1999) i Medal Komisji Edukacji Narodowej (2003), nagrodę i medal Z. Glogera (2001).
Miarą pozycji naukowej prof. Piotra Władysława Kowalskiego jest fakt, iż przez kilka kadencji był członkiem Komitetu Nauk Etnologicznych PAN, Komitetu Nauk o Kulturze PAN, Komisji Etnograficznej PAN w Krakowie, Komisji Dyscyplinarnej przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Zasiadał także w redakcji wielu czasopism.
Wypromował 8 doktorów, był recenzentem w ponad 30 doktorskich i ponad 15 przewodach habilitacyjnych; był autorem około 10 opinii profesorskich.
Miał poważne osiągnięcia w zakresie pracy dydaktycznej – był współautorem koncepcji i współtwórcą studiów kulturoznawczych na Uniwersytecie Opolskim, programów specjalności w ramach studiów na kierunkach: Filologia polska i Kulturoznawstwo. Opracował wiele autorskich programów przedmiotów na studiach polonistycznych, kulturoznawczych, etnologicznych i dziennikarskich. Był cenionym i lubianym przez studentów wykładowcą.
W ostatnich latach życia zaangażowany był w działania związane z podnoszeniem jakości kształcenia – najpierw aktywnie pracował jako ekspert w Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej (UKA), od 2000 roku był członkiem Państwowej Komisji Akredytacyjnej (PKA). Za aktywność i rzetelność wykonywanych w niej obowiązków został dwukrotnie nagrodzony przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu (2003, 2004).
zamknij
