Ameryczka

[O KSIĄŻCE] Bohater jedzie samochodem przez Amerykę. Trzyma się bocznych, mniej uczęszczanych lokalnych dróg, które wyszły już z użycia (niejednokrotnie na mapach zaznaczano je na niebiesko stąd nazywane są one “blue highways”). Eksploruje mniej znane miejsca jak Sandusky, Palmyra, Radom, Atomic City, Ridgefield, Eureka, Rochelle, Winona, Brookings, Merced. Po Ameryce prowadzi go przewodnik Roadside America, czyli katalog przydrożnych dziwactw i atrakcji, które na mijanych bezdrożach bohater stara się odnaleźć i sfotografować. Bohater zatrzymuje się w dinerach, motelach i odwiedza znajomych z mniej rozpoznawalnych kampusów uniwersyteckich. Nie ocenia, ale na bieżąco jeden do jednego zapisuje imperium. Piotr Marecki (ur. 1976) – wychował się na Podkarpaciu, obecnie mieszka w Krakowie. Pracuje jako profesor na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie zajmuje się mediami cyfrowymi. Przez parę lat żył i pracował w Stanach Zjednoczonych. Był stypendystą Fulbrighta oraz profesorem wizytującym na amerykańskich uczelniach (m.in. MIT, Uniwersytet Kolorado w Boulder, Uniwersytet w Rochester). Autor monografii naukowych, literatury eksperymentalnej oraz książek drogi "Polska przydrożna" (Czarne, 2020) oraz "Romantika" (Czarne, 2021). *** [FRAGMENTY] Horyzont jeszcze bardziej się tu wydłuża, wszystko zdominowane przez kukurydzę albo soję. W centrach miasteczek stoją wielkie silosy, w których przechowuje się produkty, a potem przewozi do innych części kraju. Wszędzie są też tory kolejowe. Mijają godziny, a ja wciąż widzę tylko pola z kukurydzą i wielkie silosy, pola z kukurydzą i wielkie silosy. Kiedy po paru godzinach wyłania się przede mną pierwsze pole ze słonecznikami, zatrzymuję się, żeby zrobić zdjęcie – tylko dlatego, że są to słoneczniki, a nie kukurydza. Mijam miasteczka Volga, Arlington, Lake Preston, De Smet, Manchester, Covour, Huron, Wosley, Wessington, Miller, Highmore, Holabird, Harrold, Blunt i później jedno większe - Pierre. Wszystkie są właściwie bardzo podobne, te same usługi, te same silosy, te same kolory, czasem zmienia się szyld dinera. Zabieram pizzę w oryginalnym pudełku z napisem Radom, IL i wsiadam do pick-upa brata właściciela tawerny. Jedziemy, a Glenn, który jest wielkim Amerykaninem, cały czas powtarza: „Corn, corn, corn, soya beans, soya beans, soya beans, corn, corn, corn”. Rzeczywiście wszędzie widać tylko kukurydzę i soję. Mijają tak ze dwie godziny, do tawerny czasem ktoś wchodzi, zamawia jedno małe piwo, wypija je i jedzie dalej. Ci trzej siedzą cały czas. Dają mi wskazówki, jak jechać, polecają drogę 51 na północ. Mówią, że to, jak dzisiaj wygląda prawdziwe Illinois, zobaczyć mogę nie z autostrady, ale właśnie z lokalnej drogi, która prowadzi przez centra miast. Odradzają Route 66. „To jedynie dla turystów” – mówią. Przez kurz nie ma szans jechać z otwartym oknem. Droga, którą wybrałem, prowadzi przez górki i wzniesienia, bo trudno to nazwać górami. Odległości między miejscowościami się jednak zwiększyły, coraz rzadziej widzę stojące samotnie domy. Przejeżdżam przez miejscowości, które liczą po pięćdziesiąt, osiemdziesiąt czy dziewięćdziesiąt mieszkańców. Liczby te są podawane na tabliczkach przy wjeździe. Nie ma tu sklepów, moteli czy dinerów, które jeszcze nie tak dawno mijałem w Illinois. A jeżeli są, to pozamykane. Władze lokalne starają się odróżnić od siebie tak samo wyglądające miejscowości, na tabliczkach wjazdowych umieszczając albo dużo kukurydzy, albo informacje typu „To miasteczko należy do każdego”, a przy tym wizerunki myśliwych, pasterzy czy zwierząt. Krajobraz stopniowo się zmienia: jest coraz mniej kukurydzy, a coraz więcej pastwisk. [BLURBY] Okropna antyamerykańska książka. Odpycha od Ameryki. Franciszek Trzeciak, aktor i reżyser *** Równe czterdzieści lat temu powstał legendarny filmowy portret Ameryki: "Inaczej niż w raju" Jima Jarmuscha. To, co wówczas udało się Jarmuschowi przekazać językiem kina, w 2024 roku sformułowane jest poprzez repetytywną, niemal autystyczną narrację Mareckiego. Jej tempo idealnie oddaje dzisiejszą kondycję kraju, który już nawet nie stara się pędzić, choćby ku nieuchronnej przepaści, ale stoi i stoi w niekończącym się korku. Artur Sobiela, historyk

Warto wiedzieć o książce Ameryczka

Unikalny styl narracji Piotra Mareckiego w książce „Ameryczka” – relacja zza szyby

„Ameryczka” to książka, która w niezwykły sposób odkrywa przed czytelnikiem Amerykę poprzez pryzmat beznamiętnej, hiperrealistycznej narracji Piotra Mareckiego. Autor zaskakuje swoim stylem, który wymusza na odbiorcy samodzielne dopowiadanie emocji i refleksji. Marecki nie serwuje gotowych ocen, lecz pozwala czytelnikom na indywidualne przeżycie każdej opisanej sytuacji. Taki sposób pisania sprawia, że każdy może odkryć własne myśli i odczucia, co czyni tę pozycję wyjątkową w literaturze pięknej. Emocje są tu ukryte w szczegółach, a każdy opis staje się okazją do głębszej interpretacji.

Odkrywanie nieznanej Ameryki poza utartymi szlakami

Marecki zaprasza do podróży przez Amerykę, jakiej nie znajdziemy w przewodnikach turystycznych. Jego trasa prowadzi przez zapomniane miejscowości, gdzie czas zdaje się zatrzymać. Autor eksploruje lokalne drogi, przydrożne motele i diner, ukazując prawdziwy klimat amerykańskiej prowincji. W ten sposób odkrywa mentalność mieszkańców, ich codzienność i przydrożne dziwactwa, które stanowią nieodłączny element tej podróży. Każde miasteczko staje się sceną, na której Marecki rejestruje życie w jego najczystszej postaci. To nie tylko opis miejsc, ale prawdziwe doświadczenie, które pozwala czytelnikowi poczuć się częścią tej nieznanej Ameryki.

Autentyczność i surowość reportażu konceptualnego Piotra Mareckiego

„Ameryczka” to reportaż konceptualny, który odrzuca klasyczne narracje na rzecz prostego, lecz głęboko autentycznego zapisu codziennych czynności. Marecki skupia się na detalach, które w innych konwencjach mogłyby umknąć uwadze. Jego styl budzi mieszane odczucia – od fascynacji po zaskoczenie. Rezygnacja z podsumowań na rzecz szczerego opisu rzeczywistości sprawia, że książka staje się odbiciem życia, które jest jednocześnie banalne i niezwykłe. To surowe podejście do tematu sprawia, że każde zdanie staje się wyzwaniem do przemyślenia i osobistej refleksji.

Korzyści dla czytelnika – samodzielna interpretacja i refleksja

Książka Mareckiego oferuje otwartą przestrzeń do interpretacji. Autor nie narzuca ocen ani emocji, co pozwala na głębsze przeżycie tekstu. Każdy akapit jest zaproszeniem do refleksji nad obrazem współczesnej Ameryki, co czyni „Ameryczkę” nie tylko książką, ale także doświadczeniem literackim. Odbiorca ma szansę na własną interpretację przedstawianych wydarzeń, co sprawia, że lektura staje się osobistą podróżą. Marecki tworzy unikalną atmosferę, w której każdy może odnaleźć coś dla siebie.

Piotr Marecki jako przewodnik po amerykańskiej prowincji i jej codzienności

W „Ameryczce” Piotr Marecki pełni rolę przewodnika po zapomnianych zakątkach amerykańskiej prowincji. Jego wędrówki prowadzą przez motele, diner i uniwersyteckie kampusy, ukazując codzienność, która często umyka uwadze. Marecki z pasją dokumentuje drobnostki, które tworzą tło dla życia mieszkańców. W ten sposób staje się kronikarzem amerykańskich realiów, pozwalając czytelnikom na odkrycie nieoczywistych aspektów kultury. Jego opowieść to nie tylko relacja z podróży, ale także głęboka analiza mentalności ludzi, którzy żyją na obrzeżach wielkich miast, z dala od blasku metropolii.

„Ameryczka” to pozycja, która z pewnością znajdzie swoje miejsce w kategorii literatury pięknej. To książka, która nie tylko zachwyca stylem, ale także skłania do refleksji nad tym, jak różnorodna i złożona jest Ameryka w swojej najmniej oczywistej odsłonie. Czy jesteś gotowy na tę podróż?