Blaski i cienie samotności

Samotność jest zagadnieniem wielowymiarowym i wieloaspektowym. W rozważaniach naukowych oznacza brak kontaktu z innymi i samym sobą. Odnosi się przede wszystkim do własnej oceny, stanu relacji interpersonalnych i emocjonalnego stosunku do innych. Ten stan może się objawiać alienacją, brakiem możliwości uzyskania wsparcia ze strony innych, w tym bliskich osób (członków rodziny). Obszar samotności może mieć dwa wymiary: samotność emocjonalna objawiająca się negatywnym nastrojem i emocjami związanymi z niekorzystną oceną samego siebie w aspekcie relacji interpersonalnych oraz samotność społeczna będąca poczuciem izolacji własnej roli w odniesieniu do relacji społecznych. Samotność ma też wymiar moralny, wyrażający się wycofaniem z kontaktów międzyludzkich z powodu takich cech jak egoizm, egocentryzm, zgorzknienie. Problem samotności uwidacznia się szczególnie w wieku senioralnym, ponieważ zazwyczaj nie wynika z dobrowolnej decyzji, lecz często wiąże się z utratą kontaktów z najbliższymi (śmierć współmałżonka, rodzeństwa, przyjaciół) lub osłabieniem. Osoby starsze wymagają wsparcia ze względu na pogorszenie się zdrowia fizycznego i psychicznego oraz postępujących ograniczeń związanych z ich jakością życia. Prezentowana publikacja jest wynikiem kolejnej konferencji naukowej „Blaski i cienie samotności”, która poświęcona była wielorakim aspektom i uwarunkowaniom samotności z uwzględnieniem wieku oraz różnych sfer życia (psychicznej, duchowej czy też fizycznej). Opracowanie skupia się na różnorodnej tematyce, obejmującej takie aspekty, jak znaczenie i doświadczenie samotności na różnych etapach życia i w różnych grupach wiekowych; samotność z wyboru i samotność z przymusu; przeciwdziałania osamotnieniu i radzenie sobie z nim; egzystencjalny wymiar samotności i osamotnienia oraz lęk przed samotnością.