Moja wielka miłość

Izabela Czajka-Stachowicz po raz kolejny sięga pamięcią do lat międzywojennych, tym razem by opisać swój najtrwalszy związek z mężczyzną – filozofem i lekkoduchem Franciszkiem „Franzem” Fiszerem.

Jest rok 1930. Młodziutka Bella wraz z mężem, architektem Jerzym Gelbardem, wraca do Warszawy po kilkuletnim pobycie w Paryżu. Częsta nieobecność Jerzyka sprawia, że dziewczyna spędza czas w towarzystwie bywalców kultowej kawiarni Ziemiańska. Kiedy spotyka tam Fiszera, myśliciel ma już siedemdziesiąt lat. Szybko nawiązuje się między nimi nić sympatii i „Franuś” zaczyna regularnie bywać w domu Gelbardów.

W czułych i barwnych anegdotach Czajki Fiszer daje się poznać jako wielki oryginał: dziedzic fortuny, który przejadł cały majątek, filozof, który nie napisał ani jednej książki, wierny przyjaciel poetów, który Lesmana uczynił Leśmianem. Pamięć o Fiszerze, lwie salonowym, przetrwała we wspomnieniach niemal wszystkich ważnych przedstawicieli bohemy artystycznej dwudziestolecia międzywojennego, ale to z opowieści Czajki wyłania się najpełniejszy i najbardziej fascynujący obraz genialnego Franza.

Weronka wniosła na półmisku pieczoną kaczkę. Kaczka, wiadomo, ptak nieduży – dla Jerzyka i mnie starczyłoby, ale…

– Co za wspaniale pachnąca kaczuszka! – Twarz Franciszka poczerwieniała. Trzymając duży widelec do nakładania drobiu, Franciszek utkwił oczy w półmisku. – Hm, nieporęcznie poćwiartowane – mruknął, odebrał z rąk Weronki półmisek i postawił przed sobą.

– Ależ prosimy, prosimy, niech się pan nie krępuje, ja, ja jestem niedysponowany, a Belusia, zdaje się, w ogóle nie lubi kaczki…– ratował sytuację Jerzy.

– Cóż za naiwne i niemądre stworzenie! Nie lubić kaczki? Można nie lubić pewnych teorii, można nie lubić pewnych znajomych, można, cholera, nie lubić kobiet! Ale kaczki!? Od początku zaobserwowałem u niej niedorozwój umysłowy.

fragment

z recenzji wcześniejszych książek:

Pal sześć dokładność historyczną, nie martwię się tym, że Czajka zamiast Schwitters pisze Stiffers i ma ironiczny stosunek do sztuki abstrakcyjnej. Ważne, że obraz tego świata jest przekonujący, że nigdzie indziej nie zobaczę Hansa Richtera całego w pierzu po groteskowym erotycznym epizodzie z Czajką.

Dorota Jarecka, „Gazeta Wyborcza”

Czajka życiorysem mogłaby obdzielić ze cztery stateczne kobiety, a i dla piątej zostałoby trochę ekscesów.

Agnieszka Skórska-Jarmusz, „Kurier Warszawski”

Warto wiedzieć o książce Moja wielka miłość

Izabela Stachowicz – kronikarka zapomnianej bohemy

Izabela Stachowicz, w swojej najnowszej książce "Moja wielka miłość", z niezwykłą wrażliwością i humorem przybliża nam świat artystycznej bohemy lat 20. i 30. XX wieku. Dzięki osobistym wspomnieniom autorki czytelnik ma okazję odkryć nie tylko fascynujące postaci tamtej epoki, ale i głębsze konteksty ich relacji. Stachowicz, jako bliska przyjaciółka Franciszka Fiszera, ukazuje go w niepowtarzalny sposób, odsłaniając nie tylko jego nieprzeciętny charakter, ale również ulotne chwile, które zdefiniowały ich wyjątkową przyjaźń. To nie tylko literatura piękna, ale także świadectwo o ludziach, którzy pozostawili trwały ślad w polskiej kulturze.

Barwne portrety i anegdoty z przedwojennej Warszawy w książce Moja wielka miłość

Książka Stachowicz jest nasycona barwnymi anegdotami, które wciągają czytelnika w codzienne życie warszawskiej bohemy. W kultowej kawiarni Ziemiańska, gdzie spotykali się artyści, poeci i myśliciele, autorka rysuje nieformalną, a jednocześnie niezwykle ważną więź między sobą a Fiszerem. To w tych murach rodziły się nie tylko zaskakujące pomysły, ale i nazwisko gwarantujące zwroty akcji, które sprawiały, że życie w przedwojennej Warszawie było pełne kolorów i emocji. Stachowicz w sposób niezwykle lekki i humorystyczny oddaje atmosferę tamtych czasów, co tworzy wyjątkowy klimat lektury, przenosząc czytelnika w sam środek artystycznego zgiełku.

Humor i lekkość w opowieści Izabeli Stachowicz o niezwykłej przyjaźni

Humor i lekkość to kluczowe elementy narracji Stachowicz, które sprawiają, że "Moja wielka miłość" jest nie tylko opowieścią o przyjaźni, ale także o codziennych zmaganiach i radościach życia. Stachowicz w sposób mistrzowski balansuje pomiędzy powagą a zabawą, ukazując nie tylko głębię relacji między nią a Fiszerem, ale także ich wspólne przygody. Każda strona tej książki to wciągająca podróż przez śmiech i wzruszenia, w której czytelnik może odnaleźć siebie i swoje własne ulotne chwile radości. To opowieść, która udowadnia, że prawdziwe przyjaźnie potrafią przetrwać nawet najtrudniejsze czasy, a wspomnienia o nich pozostają na zawsze w sercu.

Franciszek Fiszer – filozof, bon vivant i legenda warszawskich salonów

Franciszek Fiszer to postać, która z pewnością wzbudza zainteresowanie. Opisany przez Stachowicz jawi się jako filozof, bon vivant i ikona warszawskich salonów. Jego oryginalność, charyzma i niezwykłe podejście do życia sprawiają, że staje się on nie tylko bohaterem anegdot, ale też symbolem epoki. Fiszer, mimo braku materialnych osiągnięć, potrafił żyć pełnią życia, czerpiąc radość z każdego dnia. Stachowicz przedstawia go jako człowieka, który potrafił nie tylko inspirować, ale także irytować, co czyni go postacią niezwykle złożoną. Jego przyjaźń z autorką to nie tylko relacja, ale także emocjonalna podróż, która ukazuje najpiękniejsze aspekty ludzkiej natury.

Podróż w czasie: emocje i atmosfera międzywojennej stolicy w Mojej wielkiej miłości

"Moja wielka miłość" to nie tylko zbiór wspomnień, ale prawdziwa podróż w czasie, która przenosi nas do emocjonujących lat międzywojennych. Stachowicz z niezwykłą precyzją oddaje atmosferę przedwojennej Warszawy, ukazując zarówno jej blaski, jak i cienie. Czytelnik ma okazję doświadczyć emocji, które towarzyszyły mieszkańcom stolicy – ich marzeń, radości, a także smutków. Dzięki barwnym opisom możemy poczuć się, jakbyśmy sami spacerowali po ulicach Warszawy, zanurzeni w dźwiękach kawiarnianych rozmów i śmiechu artystów. To nie tylko książka o miłości, ale także o czasie, który minął, a którego wspomnienia wciąż żyją w sercach tych, którzy mieli zaszczyt go doświadczyć. To pozycja, która z pewnością wzbogaci każdą bibliotekę miłośnika literatury pięknej oraz powieści społeczno-obyczajowej.