Nauki Jezusa. Wersja do studium

„...Jedną z form nauczania i utwierdzania wiary były cuda. Jezus dokonywał ich, ponieważ współczuł cierpiącym i potrzebującym. Leczył choroby (Mk 1,41; Łk 4,38:5,13), wyrzucał z ich ciał demony (Mk 9,25; Łk 4,41) i w cudowny sposób karmił głodnych (Mk 8,1-9); odczuwał bowiem głębokie współczucie, kiedy słyszał ich wołanie i prośby. Jego potężne dzieła były aktami miłosierdzia i miłości, a także pomocą dla nieszczęśliwych. Jezus dokonywał także cudów świadczących o tym, że w Jego Osobie Królestwo Boże wkracza w historię (Mt 12,13; J 2,11; J 3,2): Takiego pierwszego cudu dokonał Jezus w Kanie Galilejskiej; i objawił chwałę swoją, i uwierzyli weń uczniowie jego (J 2,11 BW); Ten przyszedł do Jezusa w nocy i rzekł mu: Mistrzu! Wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel; nikt bowiem takich cudów czynić by nie mógł, jakie Ty czynisz, jeśliby Bóg z nim nie był (J 3,2 BW). Należy więc stwierdzić, że cuda Jezusa stanowiły integralną część Jego przesłania, służby oraz nauczania...”.

„...Na zakończenie należy także spojrzeć na nauczanie Jezusa z perspektywy słuchacza i ucznia. Uczniowie stają się nie tylko uczniami, ale także świadkami. Modlitwa arcykapłańska Jezusa (J 17,1-26) ukazuje zamiar pedagogiczny w stosunku do uczniów – ich świadectwo ma być w świecie fundamentem autentycznej wiary Kościoła. Wydadzą was do synagog i do więzień (...). Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa (Łk 21,12.13). Uczniowie jednak mają być kimś więcej niż tylko słuchaczami Jego słów i obserwatorami Jego działań czy nawet Jego powiernikami. Mają oni realnie przedłużyć Jego świadectwo o Ojcu, stając się Jego świadkami...”, „...Istotne jest to, że dzięki swojemu Mistrzowi uczniowie poznali tajemnicę Królestwa Bożego, czyli sens zbawczego działania Boga w świecie (Łk 8,10). W tym sensie słuchacze i uczniowie stają się świadkami Świadczącego Ewangelię. Z teologicznego ujęcia ewangelii wg Mateusza i Łukasza wynika, że dawanie świadectwa nie odnosi się tylko do bezpośrednich, historycznych uczniów Jezusa, ale również do wszystkich chrześcijan, do wspólnot pierwotnego Kościoła i do całych narodów. Ujmując proces pedagogiczny Jezusa z perspektywy ucznia, można przedstawić go następująco: uczeń zaintrygowany (widz), uczeń zainteresowany (słuchacz), uczeń powołany – przyłączony (student), uczeń zaangażowany (świadczący i wydający świadectwo)...”.

W ten sposób można zrekonstruować metodę pedagogiczną Jezusa. Ujęta zarówno ze strony Mistrza, jak i ze strony ucznia, staje się uniwersalnym sposobem wychowania, prowadzącym do formacji umysłów otwartych, zaangażowanych i pełnych ludzkiej dojrzałości. Dojrzałość ludzka zaś winna wieść do dojrzałości chrześcijańskiej, aby nie wstydzić się (...) świadectwa Pana (2 Tm 1,8). Z tego powodu przypominam ci, abyś rozniecił na nowo dar łaski Bożej, którego udzieliłem ci przez włożenie rąk moich. Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, lecz mocy i miłości, i powściągliwości. Nie wstydź się więc świadectwa o Panu naszym, ani mnie, więźnia jego, ale cierp wespół ze mną dla ewangelii, wsparty mocą Boga, który nas wybawił i powołał powołaniem świętym, nie na podstawie uczynków naszych, lecz według postanowienia swojego i łaski, danej nam w Chrystusie Jezusie przed dawnymi wiekami (2 Tm 1,6-9 BW).

Dlatego drogi Czytelniku mam nadzieję, że ten wstęp przekazuje Tobie więcej światła jak doskonały jest nasz największy Nauczyciel Jezus Chrystus i dlaczego książka „Nauki Jezusa” jest warta studiowania ku naszemu uświęceniu i zbawieniu.

Spis treści

NAUKI Z GÓRY BŁOGOSŁAWIEŃSTW

Przedmowa (MB VII-VIII)

1. Na zboczu góry (MB 1-5)

2. Błogosławieństwa (MB 6-44)

3. Duchowość prawa (MB 45-77)

4. Prawdziwy motyw służby (MB 79-101)

5. Modlitwa Pańska (MB 102-122)

6. Nie osądzać, ale czynić (MB 123-152)

PRZYPOWIEŚCI CHRYSTUSA

1. Nauczanie poprzez przypowieści (COL 17-26)

2. „Wyszedł siewca, aby siać” (COL 33-61)

3. „Najpierw źdźbło, potem kłos” (COL 62-69)

4. Chwast (COL 70-75)

5. „Jak ziarno gorczycy” (COL 76-79)

6. Inne lekcje płynące z siewu (COL 80-89)

7. Podobne do zakwasu (COL 95-102)

8. Ukryty skarb (COL 103-114)

9. Perła (COL 115-121)

10. Sieć (COL 122-123)

11. Stare i nowe rzeczy (COL 124-134)

12. Prosząc, by dawać (COL 139-149)

13. Dwaj czciciele (COL 150-163)

14. „Czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych?” (COL 164-180)

15. „Ten przyjmuje grzeszników” (COL 185-197)

16. „Zaginął, a odnalazł się” (COL 198-211)

17. „Jeszcze na ten rok go pozostaw” (COL 212-218)

18. „Wyjdź na drogi i między opłotki” (COL 219-237)

19. Miara przebaczenia (COL 243-251)

20. Zysk, który jest stratą (COL 252-259)

21. „Wielka przepaść nie do przebycia” (COL 260-271)

22. Słowa i czyny (COL 272-283)

23. Winnica Pańska (COL 284-306)

24. Bez weselnej szaty (COL 307-319)

25. Talenty (COL 325-365)

26. „Przyjaźń przez mamonę niesprawiedliwości” (COL 366-375)

27. „Kto jest moim bliźnim?” (COL 376-389)

28. Nagroda łaski (COL 390-404)

29. „Spotkać oblubieńca” (COL 405-421)

Indeks tekstów biblijnych

Mapy