Proszę się obudzić już po zabiegu Część 2

"Proszę się obudzić... już po zabiegu…" to po "Proszę się nie bać... zaraz pan zaśnie…" druga część opowiadań o sytuacjach w szpitalach, których autor był świadkiem. Wiesław Mikuś, lekarz anestezjolog pracujący w szpitalach w Zamościu, w Szczebrzeszynie i w Biłgoraju. Autor tekstów kabaretowych i piosenek oraz wierszy, ma na koncie dwie pełnospektaklowe sztuki teatralne, pisze muzykę do swoich tekstów, występował też na scenie jako, jak sam mówi, „namiastka aktora i piosenkarza”. Do tego dużo rysuje i maluje, a swoje prace zaprezentował na wielu wystawach. "Dziś przed rozpoczęciem elektrowstrząsów zostałem przez panią doktor psychiatrę poczęstowany herbatą. Pani doktor jest osobą dużo starszą ode mnie i nie wypadało mi odmówić – chociaż wielkiej ochoty na herbatę wcale nie miałem. Rozmawialiśmy w jej gabinecie, siedząc przy ogromnym, dębowym biurku (…) Pani doktor zaczęła mi opowiadać – z wielkim przejęciem i z wypiekami na policzkach, ale także z wyraźną dumą i zadowoleniem – jak to zaatakował ją w tymże gabinecie jeden z pacjentów. – Dwa dni temu to było… Panie doktorze… Ja go tu wzięłam na rozmowę i zebranie wywiadu – a on?… Zsunął sobie spodnie od piżamy, wystawił swoje stojące prącie – bo mu stało i było jak gromnica i… – Mówi pani – jak gromnica? W takim bladym, woskowym kolorze jak gromnica? – Gdzie tam w kolorze! Takie wielkie jak gromnica! – Aha… – Ogromne!… I zaczął mnie ganiać dookoła biurka. Zauważyłem wyraźnie, że opowiadając mi to z radosną satysfakcją, nie mogła się wyzbyć wyrazu twarzy świadczącego o wielkim zadowoleniu na samo wspomnienie. – I co? – I cały czas wykrzykiwał „kocham cię, kocham cię”… – Tak? To nie był w zasadzie groźny. I raczej to nie był atak. – No wie pan… Poniekąd był to atak. Mógł mnie przecież zgwałcić. Mówiąc to, uśmiechnęła się niemal lubieżnie. Sprawiała wrażenie mocno podnieconej. A może tylko niewłaściwie odbierałem jej emocje? – A ja umykałam… Umykałam. I wie pan – ganialiśmy się wkoło tego biurka raz w tę – raz w drugą stronę, a on cały czas z tym stojącym prąciem na wierzchu. Ha, ha… Nie mógł mnie dogonić, bo piżama zsunęła mu się na kolana i nie miał dostatecznej szybkości. – Aha. To jakby nie te spodnie na kolanach – pewnie by panią dopadł? Zamlaskała rozkosznie i przełknęła ślinę. Odpowiedziała po chwili. – Pewnie by mnie dopadł…" (fragment "Pamiętnika")

Warto wiedzieć o książce Proszę się obudzić... już po zabiegu

Wiesław Mikuś – lekarz, artysta i gawędziarz

Wiesław Mikuś to postać, która łączy w sobie pasję do medycyny z miłością do sztuki. Jako lekarz anestezjolog zdobył zaufanie pacjentów w szpitalach w Zamościu, Szczebrzeszynie i Biłgoraju, ale to nie wszystko. Mikuś to także autor tekstów kabaretowych, piosenek i wierszy, a jego talent aktorski sprawił, że niejednokrotnie stawał na scenie, bawiąc publiczność swoim unikalnym poczuciem humoru. Jego życie to nie tylko medycyna, to także sztuka w najczystszej postaci – maluje, rysuje, a swoje prace prezentuje na licznych wystawach. Ta niezwykła kombinacja sprawia, że jego książka "Proszę się obudzić… już po zabiegu" to nie tylko zbiór medycznych przypadków, ale także artystyczna podróż przez świat anestezjologii.

Proszę się obudzić… już po zabiegu – mieszanka anegdot i refleksji

"Proszę się obudzić… już po zabiegu" to książka, która wciąga czytelników w różnorodne opowieści, będące odzwierciedleniem życia w szpitalnych murach. Mikuś nie ogranicza się do suchych relacji z medycznych przypadków; jego teksty to barwne anegdoty przeplatane osobistymi refleksjami. Taki styl narracji może wywoływać mieszane uczucia – niektórzy będą zachwyceni swobodnym podejściem autora do poważnych tematów, inni mogą oczekiwać większej głębi merytorycznej. Autor z powodzeniem balansuje między powagą medycyny a lekkością opowieści, co sprawia, że każdy rozdział to inna historia, z własnym ładunkiem emocjonalnym i przesłaniem.

Wiesław Mikuś i humor w trudnych szpitalnych realiach – czy jest na miejscu?

Mikuś nie boi się wprowadzać humoru w trudne i stresujące sytuacje, które często towarzyszą pracy w szpitalu. Jego anegdoty potrafią rozładować napięcie, jednak to podejście nie zawsze jest dobrze odbierane. Dla niektórych humor w obliczu poważnych problemów zdrowotnych jest zbawieniem, dla innych – nietaktem. Autor stara się pokazać, że śmiech może być formą terapii, sposobem na przetrwanie w trudnych realiach. Mimo że jego żarty bywają kontrowersyjne, są one częścią jego osobowości i stylu pisania. Takie podejście wywołuje dyskusje, a książka staje się polem do wymiany poglądów na temat granic humoru w medycynie.

Emocje i kontrowersje w książce Proszę się obudzić… już po zabiegu – lektura, która wywołuje dyskusje

"Proszę się obudzić… już po zabiegu" to nie tylko zbiór zabawnych anegdot, ale także tekst, który nie boi się poruszać kontrowersyjnych tematów. Mikuś stawia pytania, które mogą budzić emocje, a jego wywody na temat etyki w medycynie czy relacji lekarz-pacjent często wywołują żywe reakcje. Czytelnicy są zmuszeni do przemyślenia wielu kwestii, a ich opinie są zróżnicowane – od entuzjastycznych po krytyczne. To właśnie ta zdolność do wywoływania dyskusji sprawia, że książka jest tak interesująca i dynamiczna.

Co czytelnik zyskuje – wgląd w świat anestezjologii i medyczne przypadki

Lektura "Proszę się obudzić… już po zabiegu" to nie tylko przyjemność z czytania, ale także unikalna okazja do zanurzenia się w świat anestezjologii. Mikuś oferuje wgląd w codzienność lekarza, dzieląc się zarówno dramatycznymi, jak i zabawnymi przypadkami ze swojej praktyki. Czytelnicy mają szansę poznać nie tylko techniczne aspekty medycyny, ale także emocje, które towarzyszą lekarzom w trudnych chwilach. Ta książka to prawdziwa mieszanka nauki i sztuki, która z pewnością poszerzy horyzonty każdego, kto pragnie lepiej zrozumieć świat medycyny.