Skóra po dziadku

Nowa książka autora Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję. W swojej drugiej powieści Mateusz Pakuła ponownie sięga do rodzinnej historii. Przenosimy się z nim do epicentrum stalinizmu, początku lat 50., gdy jego dziadek za szczeniacki wybryk zostaje osadzony w kieleckiej katowni. Ten, który go uratuje, rzuci światło zarówno na mroczną przeszłość miasta, splecioną z wojną, pogromem kieleckim i Holocaustem, jak i na przyszłość nowego pokolenia. Jak na nas leżą, dziurawe niczym pamięć, skóry po dziadkach? Czy historia, którą pamiętamy, jest również historią, którą chcemy pamiętać? Czy nadaje się na tożsamościowy mit? Pakuła pisze tak, że głowa mała, oczy ogromne, flaki powywracane, ręce drżące, a nogi z waty. To jest mistrzostwo świata w opowiadaniu historii osobistych i zarazem tych szerszych, społecznych. W przyszłość można patrzeć tylko mierząc się wciąż z przeszłością. JAN PESZEK Ta historia to więcej niż rodzinna opowieść. ‘Skóra po dziadku’ to książka, w której źli bohaterowie bywają dobrzy, a dobrzy nie zawsze czynią dobro. To książka, w której przenikają się pokoleniowe perspektywy, a wzajemne oceny z czasem ustępują miejsca rozumieniu relacji międzyludzkich. ‘Skóra po dziadku’ to kolejny tekst Mateusza Pakuły, w którym czytelniczki i czytelnicy mogą się przejrzeć. MIKOŁAJ GRYNBERG Wielką siłą powieści Mateusza Pakuły jest jej hybrydyczna forma. Gdzieś pomiędzy prozą, poezją, dramatem a esejem Pakuła odkrywa kolejne warstwy historii – rekonstruuje ją, domyśla, dopowiada, zaprzecza swoim dopowiedzeniom, przez co obnaża cały mechanizm tego, jak pamiętamy i co pamiętamy; jak funkcjonuje opowieść w przekazie ustnym i co możemy ustalić na podstawie dostępnej dokumentacji. Metanarracja w połączeniu z nieunikaniem trudnych tematów robi piorunujące wrażenie. Miazga! ISHBEL SZATRAWSKA Mateusz Pakuła (1983) – pisarz i reżyser teatralny. Autor kilkudziesięciu sztuk teatralnych. Laureat Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2014) i jej czterokrotny finalista, laureat Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza (2022) i Olśnień Onetu (2024), nominowany do Nagrody Literackiej Gdynia (2022) i Paszportu Polityki (2023). Jako prozaik zadebiutował książką Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję, która została uznana za jedną z najciekawszych książek 2021 roku i nominowana do Odkryć Empiku, Nagrody Literackiej Gdynia oraz Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza (wyróżniona rezydencją w Vence), znalazła się także w finałowej piątce europejskiej Prix Grand Continent. Spektakl na podstawie Jak nie zabiłem…, w adaptacji i reżyserii autora, został okrzyknięty najważniejszym spektaklem ostatnich sezonów, zdobył do tej pory ponad dwadzieścia nagród – zespołowych i indywidualnych, w tym czterokrotnie Grand Prix (m.in. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia i Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Skóra po dziadku jest jego drugą książką prozatorską, w przygotowaniu trzecia – powieść dla młodzieży pt. Sprawa Świętego Jogurta.

Warto wiedzieć o książce Skóra po dziadku

Mateusz Pakuła – mistrz łączenia prozy, poezji i dramatu

Mateusz Pakuła, autor poruszających opowieści, w "Skóra po dziadku" zabiera nas w niezwykłą podróż, gdzie proza, poezja i dramat splatają się w jedną, wielowymiarową narrację. Jego nietypowy styl pisania sprawia, że każda strona to nie tylko lektura, ale prawdziwe doświadczenie. Pakuła umiejętnie balansuje między różnymi formami literackimi, co nadaje jego opowieściom świeżości i dynamiki. Dzięki temu czytelnik nie tylko śledzi losy bohaterów, ale także staje się aktywnym uczestnikiem ich emocjonalnych zmagań. "Skóra po dziadku" to nie tylko książka – to prawdziwe dzieło sztuki literackiej, które pozostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury.

Dziedzictwo pamięci – jak historia przodków kształtuje naszą tożsamość

W "Skóra po dziadku" Pakuła stawia przed nami fundamentalne pytania o dziedzictwo, które nosimy w sobie. Jak historia naszych przodków kształtuje naszą tożsamość? Autor wnikliwie bada, jak rodzinne opowieści, zarówno te piękne, jak i bolesne, wpływają na naszą percepcję świata. Przez emocjonalne zaangażowanie w losy swojego dziadka, czytelnik ma okazję do głębokiej refleksji nad własnym dziedzictwem. To nie tylko historia jednostkowa, ale także uniwersalna lekcja o pamięci, winie i odpowiedzialności, która prowadzi do edukacji historycznej. Pakuła nie boi się trudnych tematów, co czyni tę książkę nie tylko fascynującą, ale i niezwykle ważną w kontekście współczesnych dyskusji o tożsamości.

W cieniu stalinizmu i pogromu – bolesne fakty z historii Kielc

"Skóra po dziadku" odkrywa przed nami mroczne karty historii Kielc, związane z czasami stalinizmu i pogromem kieleckim z 1946 roku. Pakuła nie unika bolesnych faktów, które kształtują historię tego miasta, a jego narracja staje się lustrem, w którym odbijają się nie tylko wydarzenia sprzed lat, ale także ich wpływ na współczesność. Przez pryzmat osobistych doświadczeń dziadka, autor kreśli obraz społeczeństwa, w którym ludzka nienawiść i strach splatają się z codziennym życiem. To nie tylko opowieść o przeszłości, ale i przestroga dla przyszłych pokoleń, by pamiętać o tym, co się wydarzyło, i nie powtarzać tych samych błędów.

Emocjonalna podróż – od rany po refleksję nad nienawiścią i odpowiedzialnością

Książka Pakuły to również emocjonalna podróż, która prowadzi nas od ran przeszłości do refleksji nad nienawiścią i odpowiedzialnością, jakie niosą ze sobą nasze korzenie. "Skóra po dziadku" stawia pytania, które są nie tylko osobiste, ale i kolektywne. Jakie dziedzictwo nienawiści możemy nosić w sobie? Jak odpowiedzialność przodków rzutuje na nasze dzisiejsze życie? Autor z niezwykłą wrażliwością prowadzi czytelnika przez te trudne tematy, zmuszając go do konfrontacji z własnymi przekonaniami i emocjami. Dzięki temu każdy z nas może odnaleźć w tej historii cząstkę siebie, a może nawet otworzyć drzwi do głębszej refleksji nad własnym dziedzictwem.

Literatura z pazurem – ironia i lekkość w opowieści o trudnych tematach

"Skóra po dziadku" to nie tylko poważna analiza historii, ale także literacka gra, w której ironia i lekkość łączą się z głębokim przesłaniem. Pakuła potrafi wprowadzić humor w najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury, co nadaje jego opowieści niepowtarzalny charakter. Ten styl sprawia, że nawet najtrudniejsze tematy stają się dostępne, a czytelnik nie czuje się przytłoczony ciężarem historii. To literackie zacięcie, które wyróżnia Mateusza Pakułę na tle innych autorów, sprawia, że "Skóra po dziadku" to książka, którą warto mieć w swojej bibliotece. To nie tylko lektura, ale zaproszenie do głębszej refleksji nad tym, co znaczy być człowiekiem w obliczu historii, która nas kształtuje.