Z krainy gasnącego słońca Tom 3

Odkryj inne ciekawe książki wydawnictwa Napoleon V, które mogą Cię zainteresować po lekturze 'Z krainy gasnącego słońca Tom 3'

Wydawnictwo Napoleon V poleca kolejne interesujące pozycje związane z historią starożytną. Poniżej znajdziesz listę wybranych książek, które poszerzą Twoją wiedzę.

1. Od Abydos do Akcjum

   Moją książkę adresuję do studentów historii oraz do tych wszystkich, których interesują dzieje starożytne lub marynistyka. Mam też nadzieję, że treść zawarta wzbogaci wiedzę zawodowych historyków specjalizujących się w innych dziedzinach tej nauki, a i specjaliści od hellenizmu znajdą dla siebie coś ciekawego i nowego.

2. Rzymski podbój Hiszpanii

   Praca dotyczy bardzo ważnego zagadnienia w dziejach Europy, które do tej pory nie zostało szerzej przedstawione w polskiej literaturze naukowej. W kwestiach politycznych i społecznych dostrzegalna jest pewna stronniczość, z czego jednak nie można czynić zarzutów zbyt daleko idących, ponieważ Autor świadomie staje po stronie podbijanych ludów i tej szlachetnej tendencji jest konsekwentnie wierny. Dr hab. Tadeusz Aleksandrowicz

3. Antyczne formacje wojskowe

   Autor zaprezentował różnego rodzaju formacje wojskowe, które wykorzystywane były podczas wojen w starożytności. W pierwszej części omówione są kolejno wojska piesze, kawaleria, słonie bojowe oraz pozostałe formacje wojskowe. W części drugiej nakreślone są kwestie związane z bitwą w polu oraz prowadzeniem oblężeń.

4. Antyczna sztuka wojenna Tom 1

   Hans Delbrück, urodzony 11 listopada 1848 w Bergen na wyspie Rugia, polityk, na forum międzynarodowym uznawany za pierwszego prawdziwie współczesnego historyka wojskowości. Studiował począwszy od 1868 na uniwersytetach w Heidelbergu i Bonn. W międzyczasie walczył jako ochotnik w wojnie francusko-pruskiej z 1870 roku. W roku 1874 został nauczycielem Waldemara, szóstego dziecka Fryderyka Wilhelma. W latach 1882-1885 był członkiem pruskiej Izby Posłów z ramienia konserwatywnej Freikonservative Partei, zaś od 1884 do 1890 członkiem Reichstagu. W życiu politycznym intensywnie spierał się z pruskim rządem, między innymi na linii jego obchodzenia się z Polakami i Duńczykami. W roku 1885 został profesorem historii współczesnej na uniwersytecie w Berlinie, gdzie bardzo ceniono jego prace, a od 1883 był współwydawcą periodyku Preussischen Jahrbücher, który wydawał do roku 1920. Swoje badania nad historią wojskowości upatrywał jako kontynuację dzieła Carla von Clausewitza, którego podziwiał i do którego bardzo często się odwoływał. Jego nowatorskie podejście, dekonstrukcja połączona z ponownym budowaniem tez na temat historii sztuki wojennej wywoływały liczne spory ze współczesnymi mu historykami. Obok sztandarowej Historii sztuki wojennej (Geschichte der Kriegskunst im Rahmen der politischen Geschichte), napisał liczne prace o charakterze porównawczym, monograficznym i przekrojowym: Die Perserkriege und die Burgunderkriege (1887), Die Strategie des Perikles erläutert durch die Strategie Friedrichs des Grossen (1890), Das Leben des Feldmarschalls Grafen Neithardt von Gneisenau (1894), Bismarcks Erbe (1915), Krieg und Politik (1918), oraz wydana w 1894 Sprawa polska (Die Polenfrage). W czasie I wojny światowej wdawał się w spory ze sztabem generalnym na polu przyjętej strategii w Wielkiej Wojnie. Był członkiem komisji pokojowej, która w Wersalu podpisała traktat pokojowy. Ostro sprzeciwiał się tezie jakoby Niemcy przegrały tę wojnę ze względu na zadany im przez Żydów i komunistów „cios w plecy” (Dolchstosslegende). Na emeryturę przeszedł w roku 1920. Zmarł 14 lipca 1929 roku w Berlinie.

5. Gwardia wareska 988-1453

   Gwardia wareska – wikińscy najemnicy, którzy działali z dala od swojej ojczyzny jako elitarna jednostka armii bizantyjskiej. Jako następcy długiej linii wikińskich wojowników, Waregowie przyczynili się do zwycięstw bizantyjskiego cesarza Bazylego II nad buntownikami w 988 r. I niemal natychmiast tych 6000 wojowników stało się osobistą gwardią Bazylego, która odtąd miała wiernie służyć następnym cesarzom. Często nazywani „obcymi” (etaireia), zostali wcieleni do gwardii pałacowej pod dowództwem oficera zwanego akoluthosem, który nie wywodził się ani ze Skandynawii, ani z Rusi. Waregowie zachowywali własne tradycje w stroju i w ekwipunku, jednak ostatecznie wyposażenie gwardzistów było połączeniem tradycyjnego z bizantyjskim. Słynęli ze swych toporów bojowych – ich obecność na polu bitwy oznaczała, że jest tam i sam cesarz. I tak oto każdy z Czytelników ma zatem niebywałą szansę poznania jednej z legendarnych jednostek gwardii średniowiecznego świata.