Octopussy

Mam dosyć osadzania kultury w wyświechtanych kontekstach. Czuję się tak, jakby zmuszano mnie do spacerowania tylko po jednym miejscu – wielkiej, obciachowej starówce świata. Świata, który ginie przez działania opętanego racjonalizmem człowieka. Nie chcę dłużej błądzić w tym labiryncie, chcę poznawać kulturę w nowym kontekście: biosfery, wody, powietrza, życia roślin i zwierząt. Jestem przekonana, że rację ma Lawrence Buell, który twierdzi, że kryzys klimatyczny to kryzys wyobraźni i musimy mówić w imieniu biotycznej wspólnoty. Octopussy i inne opowiadania z niniejszego zbioru powstały, by tę wyobraźnię poszerzać. A ponieważ moim polem pracy jest seksualność, poszerzam ją poprzez niepokojące, wykraczające poza antropocen, opowieści. Zaprosiłam do mojego świata jaszczury wzięte za reptilian, goryla, larwy, dziewczynę o ośmiu waginach i ducha powstańca warszawskiego po to, by rozepchać granice, w których zatrzasnęło nas oświecenie. Zacznijmy od seksu i patrzmy, co się stanie. Agnieszka Szpila Lizałyśmy skrawki swych ciał nocami na strychu Kokonu, na którym zamontowałyśmy znaleziony w przyklasztornej kuchni rzeźnicki hak. (…) Byłyśmy tym, czym dla trupa są larwy. Przenikałyśmy językami do oczu, uszu i każdej sekretnej dziurki w jej ciele, po to, by wraz z zalewającą ją rozkoszą rozłożyła w sobie dzięki nam gnijące miejsca, w które już dawno wdała się gangrena. Byłyśmy larwami, które uzdrawiały w ten sposób martwotę, chore tkanki nadające się tylko do wycięcia skalpelem. Byłyśmy jego ostrzem, precyzyjnie wykrawającym narośl powstałą w wyniku kontaktu z patogenem. Naszą jedyną funkcją był rozkład szkodliwej materii na części pierwsze. Liżąc podwieszoną, dźgając językami jej sekretne miejsca, zwilżając śliną jej małżowiny, sterczące sutki, plując do pępka, nadgryzając paznokcie i skórki wokół nich, a także drapiąc pazurami plecy i uda, by zaczęły wyciekać z poranionych miejsc krople krwi, oczyszczałyśmy i uzdrawiałyśmy zatruty toksyną krwiobieg świata. Fragment opowiadania "Larwy" Agnieszka Szpila - pisarka, ekofeministka, kulturoznawczyni, aktywistka. Autorka książki Heksy (W.A.B., 2021) nominowanej do Nagrody Literackiej „Nike”. W swojej twórczości zajmuje się tematami związanymi z seksualnością oraz dyskryminacją określonych grup społecznych. Seksualność jako pole walki oraz poszerzania wyobraźni, ekofeminizm i walka o wyrównanie szans osób z niepełnosprawnościami to główne zagadnienia, którym poświęca uwagę. Swoje książki traktuje jako projekty społeczno-polityczno-kulturowe, a pisanie dla samego czytania uważa za anachroniczne i niestosowne w świecie dotkniętym ludobójstwem, kobietobójstwem, a przede wszystkim kryzysem klimatycznym i związaną z nim nadciągającą katastrofą.

Warto wiedzieć o książce Octopussy

Agnieszka Szpila – odważna głosicielka postporno i ekoseksualności

Agnieszka Szpila to twórczyni, która nie boi się podejmować ryzyka. Jej literatura postporno łączy seksualność z ekologią oraz nowoczesnymi prądami kulturowymi, co czyni ją wyjątkową na tle współczesnej literatury. W "Octopussy" artystka wprowadza czytelników w świat, gdzie granice tradycyjnej narracji zostają przełamane, a temat seksualności staje się narzędziem do odkrywania głębszych problemów społecznych. Jej odwaga w eksploracji tematów, które wciąż są kontrowersyjne, sprawia, że staje się głosicielką nowej fali myślenia o ciele, pragnieniach i ekologii.

Kryzys klimatyczny i wyobraźnia – literatura, która poszerza horyzonty

"Octopussy" to nie tylko zbiór opowiadań, ale także emocjonalna podróż, która zmusza do refleksji nad kryzysem klimatycznym i jego wpływem na nasze życie. Szpila umiejętnie balansuje między poruszeniem a prowokacją, prowadząc czytelnika przez labirynt uczuć związanych z wolnością i miłością. W opowiadaniach dostrzegamy nie tylko dramaty osobiste, ale także szerszy kontekst społeczny, w którym walka o przetrwanie staje się metaforą dla walki o tożsamość i sens istnienia w obliczu nadchodzącej katastrofy ekologicznej.

Emocje, czułość i bunt – opowieści, które zostają w pamięci

W opowiadaniach zawartych w "Octopussy" emocje są kluczowym elementem narracji. Szpila nie boi się odkrywać czułości, kruchości i buntu, co sprawia, że każda historia wciąga i porusza. To literatura, która nie tylko bawi, ale także skłania do głębszej refleksji nad relacjami międzyludzkimi, miłością oraz tęsknotą za bliskością. Bohaterowie jej opowieści zmagają się z własnymi demonami, co czyni ich bliskimi i autentycznymi, a ich przeżycia pozostają z czytelnikami na długo po zamknięciu książki.

Postporno niejedno ma imię – od erotyki do społecznej diagnozy

"Octopussy" to zbiór, który redefiniuje pojęcie postporno, łącząc w sobie różnorodne wątki – od erotyki po głębokie analizy społecznych problemów. Szpila nie ogranicza się do jednego kontekstu; jej opowiadania są wielowarstwowe, odsłaniając różne oblicza seksualności oraz jej wpływ na społeczeństwo. Każde z opowiadań to nie tylko historia, ale także diagnoza rzeczywistości, w której żyjemy. Autorka bawi się konwencjami, wprowadzając elementy surrealizmu i groteski, by zmusić nas do przemyśleń na temat norm, oczekiwań i ograniczeń, które narzucamy sobie i innym.

Humor i kontrowersje – różnorodne odczucia czytelników

"Octopussy" wywołuje skrajne reakcje, co dowodzi, że literatura Szpili jest zjawiskiem niejednoznacznym. Książka zachwyca odwagą i nowatorskim podejściem do tematów, które są wciąż tabu, ale również budzi krytykę za styl uznawany przez niektórych za zbyt kontrowersyjny czy infantylny. Ta różnorodność odczuć świadczy o sile opowiadań – każdy ma prawo do własnej interpretacji i odczuć związanych z ich treścią. Szpila, jako autorka, nie boi się konfrontować z krytyką, a jej odwaga w poruszaniu trudnych tematów sprawia, że "Octopussy" staje się obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy chcą zmierzyć się z wyzwaniami współczesności.