Diabeł to czarny pies

[O KSIAŻCE] „Nigdy nie chciałem rozsądnej śmierci” ? wyznaje Maros, węgierski korespondent wojenny, który na kartach książki Diabeł to czarny pies przemierza Afrykę i Bliski Wschód. Pojawia się wszędzie tam, gdzie konflikt zbrojny nierozłącznie splata się z codziennym życiem, a dotknięci tragedią ludzie tracą rozum, wiarę, wolę życia. Reporterski obiektyw Marosa zawsze jest bowiem wycelowany w jednostkę ? doprowadzonego do obłędu żołnierza Legii Cudzoziemskiej, nastoletniego męczennika, zrutyniałych pracowników organizacji humanitarnych, walczącego z przesądem imama, pogodzoną ze śmiercią reporterkę, świątobliwego muzułmanina, który nagle wyrzeka się Boga... I w niego samego, w korespondenta wojennego, który stopniowo osuwa się w amoralność i apatię. Powstałe z połączenia faktów i fikcji opowieści zachwycają pełnokrwistym językiem, świetnie skrojoną fabułą i wyczuloną na szczegół narracją. Kto z nich przemawia? Czy fikcyjny fotoreporter Maros? Czy pisarz Sándor Jászberényi? A może po prostu człowiek, który pewnego dnia ujrzał oblicze zła. [O AUTORZE] Sándor Jászberényi (1980) ? węgierski pisarz, poeta i dziennikarz. Główny reprezentant nurtu gonzo na Węgrzech. Jako korespondent relacjonował wydarzenia z różnych frontów i stref wojennych Afryki i Bliskiego Wschodu: od walk w Bengazi przez rewolucję w Egipcie aż po nękany wewnętrznymi konfliktami Jemen. Oprócz tomu Diabeł to czarny pies wydał także reportaż na temat Arabskiej Wiosny Budapest-Kairó – Egy haditudósító naplója (Budapeszt-Kair: dziennik korespondenta wojennego), tomik wierszy Rossz versek (Kiepskie wiersze) i zbiory opowiadań: uhonorowane Nagrodą Libri A lélek legszebb éjszakája (Najpiękniejsza noc duszy) i A varjúkirály (Król wron). Mieszka w Budapeszcie i Kairze. [O TŁUMACZCE] Karolina Wilamowska (1988) ? tłumaczka i redaktorka, absolwentka polonistyki i hungarystyki na Uniwersytecie Warszawskim oraz studiów podyplomowych z przekładu literatury węgierskiej prowadzonych przez Instytut Balassiego w Budapeszcie. Na język polski przetłumaczyła m.in. Kwiatożerców László Darvasiego, Wykorzenionych Szilárda Borbélya, książkę wspomnieniową Kobieta na froncie autorstwa Alaine Polcz i powieść Györgya Konráda Kurator, za którą otrzymała nominację do 17. Nagrody Literackiej Gdynia w kategorii przekład. Mieszka w Warszawie. *** „Jelen mű kiadása a Petőfi Literary Fund magyar irodalmat népszerűsítő célkitűzése szerinti együttműködés keretén belül valósult meg.” “The publication of this work was carried out within the framework of the cooperation according to the objective of the Petőfi Literary Fund promoting Hungarian literature.”

Warto wiedzieć o książce Diabeł to czarny pies

Afrykańskie i bliskowschodnie realia wojny widziane oczami korespondenta

"Diabeł to czarny pies" to dzieło, które w niezwykle przejmujący sposób przedstawia wojenne realia Afryki i Bliskiego Wschodu. Sándor Jászberényi, w roli korespondenta wojennego, nie boi się ukazać brutalności konfliktów, które nie tylko niszczą infrastrukturę, ale przede wszystkim łamią ludzkie losy. Dzięki narracji pełnej emocji czytelnik przenosi się w świat, gdzie codzienność splata się z tragedią – od jazzwoman przeżywających dramaty po żołnierzy, którzy stają na krawędzi rozpaczy. Każda strona tej książki to wnikliwy portret ludzi, którzy walczą o przetrwanie w warunkach nieznoszących słabości. Wzruszające opowieści o ich zmaganiach ukazują, jak blisko siebie mogą znajdować się nadzieja i beznadzieja w obliczu wojennej rzeczywistości.

Sándor Jászberényi – głos między fikcją a reportażem wojennym w "Diabeł to czarny pies"

Sándor Jászberényi to autor, który mistrzowsko balansuje na granicy między fikcją a rzeczywistością. Jego korespondent Maros staje się nie tylko narratorem, ale także alter ego samego pisarza. W "Diabeł to czarny pies" Jászberényi łączy elementy reportażu z literaturą piękną, tworząc dzieło, które wciąga i zmusza do refleksji. Jego styl pisania jest pełen intensywności, a jednocześnie przemyślany, co pozwala czytelnikom zbliżyć się do świata, gdzie zło i dobro zderzają się w dramatyczny sposób. Autor nie boi się odkrywać swoich emocji, co sprawia, że jego prace są tak autentyczne i przejmujące. W ten sposób "Diabeł to czarny pies" staje się nie tylko relacją z frontu, ale także głęboko osobistą opowieścią o kondycji człowieka.

Ludzka twarz konfliktu – bohaterowie pełni sprzeczności i emocji

Bohaterowie książki to złożone postaci, które ucieleśniają sprzeczności i emocje wojennego życia. Spotykamy żołnierzy, reporterów, imamów oraz zwykłych ludzi, którzy zmagają się z apatią i przemocą. Każda z tych postaci ma swoją historię, która w unikalny sposób odzwierciedla różne oblicza człowieczeństwa na wojnie. Jászberényi ukazuje, jak wojna wpływa na psyche jednostki, zmuszając ją do dokonywania wyborów, które często prowadzą do moralnych dylematów. W "Diabeł to czarny pies" czytelnik ma szansę zbliżyć się do postaci, które są nie tylko ofiarami, ale również sprawcami dramatycznych wydarzeń. To sprawia, że lektura staje się nie tylko podróżą w głąb konfliktu, ale także w głąb ludzkiej duszy.

Reporterska precyzja i sugestywny język – podróż przez dramatyczne detale

Jászberényi posługuje się pełnokrwistym językiem, który wciąga czytelnika w świat dramatycznych detali. Jego reporterska precyzja sprawia, że każde zdanie jest niczym strzał w serce, a opisane sceny osadzają nas w samym centrum konfliktu. Od zapachu strachu, który unosi się w powietrzu, po kontrasty między pięknem a okrucieństwem – autor z dbałością o detale kreuje intensywną atmosferę, która nie pozwala oderwać się od lektury. "Diabeł to czarny pies" to nie tylko zbiór opowiadań, ale także emocjonalna podróż, która zostaje z nami na długo po zakończeniu czytania. W tak sugestywny sposób Jászberényi ukazuje, że wojna to nie tylko zjawisko polityczne, ale przede wszystkim dramat ludzkich losów.

Co czytelnik zyskuje? Wgląd w psychikę i samotność korespondenta wojennego

Książka "Diabeł to czarny pies" oferuje unikalny wgląd w psychikę korespondenta wojennego, ukazując jego samotność, cynizm oraz emocjonalne koszty pracy na froncie. Jászberényi, poprzez postać Marosa, przedstawia mechanizmy obronne, które stają się nieodłącznym elementem życia w strefie konfliktu. Czytelnik ma okazję zobaczyć, jak wojna wpływa na psychikę jednostki, zmieniając ją w sposób, który często prowadzi do głębokiej alienacji. W tej powieści nie tylko obserwujemy zewnętrzne wydarzenia, ale także zagłębiamy się w wewnętrzny świat bohatera, który staje się odzwierciedleniem wielu korespondentów wojennych na całym świecie. "Diabeł to czarny pies" to nie tylko historia o wojnie, ale także o jej trwałym wpływie na ludzką duszę, co czyni tę pozycję wyjątkową w literaturze pięknej.