Smutno...

Smutno...: Wiersze o ulotnej radości i sile chwili

Zapraszamy do odkrywania zbioru poezji Wojciecha Sobalaka, który w subtelny i poruszający sposób ukazuje, jak ważne jest cieszenie się każdym momentem życia. Wśród rekomendacji znajdą Państwo tytuły takie jak "Blizny", "Strefa Życia" czy "Jako ten czas...", które doskonale wpisują się w tematykę poszukiwania szczęścia i refleksji nad codziennością. To lektura, która przypomina, że najważniejsze są chwile, które budują nasze życie i emocje.

1. Blizny: Miłość zostawia trwały ślad. Nasze serca wyryte są historiami w postaci blizn. Część z nich nigdy się nie zagoi. Będą dawać o sobie znać przez całe życie. Są nieusuwalne. Jak tatuaże. Są dowodem, że się czuło, kochało. Są dowodem, że się żyło naprawdę. Dzięki nim stajemy się tym kim jesteśmy. „Blizny” to studium emocji. To zbiór wierszy o uczuciach, które pojawiają się w życiu każdego z nas. Szczęście, tęsknota, rozczarowanie, ból i nadzieja, że jeszcze się wydarzy coś, na co warto czekać.
2. Strefa Życia: Tematem wiodącym tomiku jest jesień. Czytając kolejne wiersze pozwól zanurzyć się w klimatycznej poezji żółto-czerwonej pory roku, a cały świat odpłynie za powłoką z własnych myśli. Poddaj się refleksji związanych z aurą pogody jaka wprowadza w melancholijny nastrój pełen tajemniczych zakątków swojej własnej podświadomości. Tych pięć wierszy różniących się od siebie swoją formą zaprasza do zastanowienia się nad przemijaniem, sensem działań, trudami, samodoskonaleniem, nadzorem innych i wymaganiami. Sięgnij po te słowa, aby już na zawsze otworzyć w sobie furtkę do czegoś co istnieje w głębi każ.
3. Jako ten czas…: Pan Roman Radziusz jest człowiekiem o dużej wrażliwości i delikatności. Potrafił w tym szaleńczo biegnącym świecie zwolnić swój krok, dostrzegać tak wiele z tego, co nam w zbyt śpiesznym życiu umyka. Niemodnie cieszyć się bogactwem natury, zachwycać formami i szumem drzew, barwami i wonią kwiatów, fazami księżyca. Pielęgnuje, celebruje swoje uczucia do kobiety – miłości życia. A wszystko to zamyka w kolejne wersy wierszem spisywanych odczuć, uczuć, uniesień i rozterek. Wszedł w obszar życia, a tym samym pisania o nim, podsumowującego, nostalgicznego, ale nie obojętniejącego. Poezja stała się t.
4. Przemyślenia wierszowane: Przemyślenia wierszowane o tym co było, co już nie wróci, co jest i co może się wydarzyć. Wspomnienia odległej przeszłości, ból rozstania, które powoli zmieniają się w bezruch myśli, apatię obejmującą codzienną rzeczywistość. Powoli ból zastępuje dążenie do spokoju, by wreszcie po długich zmaganiach zacząć budować nową rzeczywistość i szukać w życiu tego, co może przynieść ukojenie i jakąkolwiek radość, choć ta ostatnia wydaje się trudna do osiągnięcia. Życie bez problemów nie jest prawdziwe, a przyjemność tkwi w ich pokonaniu.
5. W niewoli uczuć: Wiersze przeznaczone dla każdego co chodzi z głową w chmurach, marzy, kocha, jest kochany lub wciąż poszukuje miłości. Wiersze mówią, że miłość jest pragnieniem każdego człowieka i kluczem do szczęścia. Wyrażają także mroczne i bolesne odbicie miłości, tęsknotę i cierpienie lecz nie warto przed nią uciekać. Są w nich zawarte wspomnienia, nadzieje i pragnienia bycia z ukochaną osobą. Nawet jeśli wszystko okaże się klęską to nie warto tkwić w samotności. Tomik wydało WydawnictwoAutorskie.pl
6. Kolory i cienie życia: „Kolory i cienie życia” powstały w wyniku przeżyć osobistych, które wpłynęły na charakter wierszy. Utrata najbliższych spowodowała głębokie rozterki oraz przemyślenia autorki, co zaowocowało powstałą twórczością. Poezja zawarta w tomiku jest nasycona różnorodnością uczuć: od smutku, bólu, cierpienia po radość, szczęście i miłość. To wyraz pamięci dla Tych, których już nie ma i wdzięczność dla Tych, na których zawsze można liczyć.
7. Uzależniona: To jest mój pierwszy projekt, któremu poświęciłam swoją miłość i czas. To wiersze, które mówią o mnie albo są bardzo ważne dla mnie, z którymi mogłabym się identyfikować. Każdy z nich jest innym kawałkiem mojego serca. Są to utwory głęboko przemyślane albo takie, które mają jakieś przesłanie. Wydają się być takie prawdziwe i realistyczne, odzwierciedlające rzeczywistość. Mówią o miłości, samotności a przede wszystkim o życiu.
8. Dziewczyna w sweterku z wełny: Kasia Konfederak — O sobie mogę napisać tyle, że jestem poetką, psychoterapeutką i tworzę biżuterię ze srebra. Oraz to, że kocham jazdę na snowboardzie i przestrzeń. Jednak kiedy zapytałam zaangażowaną emocjonalnie w wydanie tego tomiku bliską mi osobę, co by tu napisała, odpowiedziała mi tak: «Masz piękny uśmiech. Siłę i wrażliwość na ludzi, ich samotność. W swojej biżuterii zamykasz ulotność, w wierszach — cierpienie i nadzieję na to co dobre.» Zaklęte w słowa emocje i ulotne chwile. Słowa, które budzą