Chazarowie

Odkryj inne ciekawe książki wydawnictwa Napoleon V, które mogą Cię zainteresować po lekturze 'Chazarowie'

W latach 1250-1795 Litwa zajmowała rozległy obszar wschodniej i środkowej Europy. Do 1387 roku był to kraj pogański. Głównym tematem niniejszej książki jest sposób, w jaki to wielkie państwo prowadziło ekspansję, broniło się przed krzyżowcami z Europy Zachodniej i odgrywało znaczącą rolę w życiu Europy. Kształtowanie się pogańskiej Litwy zostało ukazane na tle kryzysów politycznych i religijnych w czternastowiecznym Bizancjum i świecie katolickim. Podjęto próbę pokazania, w jaki sposób Litwini wykorzystywali swoją pozycję na pograniczu handlowym, wyznaniowym i kolonialnym do utrzymania i rozszerzania swoich posiadłości w obliczu oporu ze strony Polaków, Krzyżaków i Rusinów. Zakwestionowano złudne wyobrażenie „epoki wiary” jako „epoki totalitarnej, chrześcijańskiej Europy”. Tematyka książki ma związek z ekspansją Kościoła i cesarstwa między IX a XI wiekiem. Pojawienie się nowych elit rządzących w XIV wieku, zjawisko znane francuskim i angielskim historykom, ma swoje odzwierciedlenie w Czechach, Polsce, na Rusi i Litwie, chociaż czynniki centralizacyjne były bardzo słabe, co było jednym ze źródeł siły późniejszej polsko-litewskiej Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wykorzystano źródła z całej Europy, od Irlandii i Hiszpanii po Kaukaz. Przeanalizowano przydatność „literackich”, „mitologicznych” kronik. Konieczne okazało się również wykorzystanie źródeł niepisanych. Brak obszernej dokumentacji litewskiej sprawia, że trzeba się skoncentrować na wszystkich aspektach spraw międzynarodowych: zachodnie opracowania zazwyczaj nie spełniają tego postulatu.

Po jakie produkty jeszcze warto sięgnąć:

1. Sztuka wojenna Europy Zachodniej w epoce krucjat 1000-1300
2. Boemund I książę Antiochii
3. Szanowny Czytelniku! Oddajemy Ci niniejszym do rąk jedno z ciekawszych źródeł średniowiecznych poświęconych arkanom stosowanych i nauczanych wówczas sztuk walki. Przypisywany niemieckiemu autorowi, Peterowi von Danzig, traktat szermierczy stanowi kompilację nauk wybitnych mistrzów fechtunku i walki wręcz: Johannesa Liechtenauera, Martina Hundsfelda, Andreasa Liegnitzera, Otta Żyda oraz samego Petera. Szeroka różnorodność opisywanych metod walki: pieszo, konno, w opancerzeniu i bez, z wykorzystaniem szerokiego wachlarza broni od sztyletu aż po kopię oraz wysoce rozwiniętymi technikami walki wręcz, pokazuje jak złożone i interesujące były sposoby i okoliczności, w jakich dokonywały się różnego rodzaju zmagania pomiędzy kombatantami. Pokazane w nim techniki miały zastosowanie w pojedynkach sądowych, bitwach i potyczkach, ale mogły też służyć do samoobrony w wypadku napadu czy bójki. Jako źródło XV-wieczne, traktat przypisywany Peterowi von Danzig wciąż jeszcze ukazuje sztukę walki w jej bardziej pragmatycznej postaci, zanim nabrała ona bardziej rozrywkowego charakteru w postaci zmagań mieszczan w trakcie pokazów walk zwanych wówczas „szkołami szermierczymi” (fechtschule). Można z czystym sumieniem założyć, że prezentowane w nim sposoby walki są reprezentatywne dla danego okresu, nie tylko w niemieckojęzycznym, ale też i w innych kręgach kulturowych, w tym też prawdopodobnie na obszarze Unii polsko-litewskiej.