Niejedno

Książka laureatki II edycji Nagrody Krakowa Miasta Literatury UNESCO Szymon Kowalski, wykładowca akademicki prowadzący zajęcia z etyki dla przyszłych lekarzy, na polecenie przełożonej przygotowuje fakultet poświęcony medycynie III Rzeszy. Z początkiem roku akademickiego przeprowadza się do rodzinnego miasta, Tarnowa, by zająć się ojcem chorującym na alzheimera. Henryk jeszcze żyje, ale już go nie ma, a w każdym razie jest go z dnia na dzień coraz mniej – blaknie niczym liczby z obrazów Romana Opałki. Pochwyceni przez Barbarę Woźniak w intertekstualną sieć, czytamy wraz z głównym bohaterem jej powieści Foucaulta i Sontag, Dagermana i Lavant, a jednocześnie towarzyszymy mu w nieoczywistej pracy żałoby, słuchając Cohena i Świetlickiego. Jakkolwiek byśmy się starali, pytań dręczących Szymona nie da się zlekceważyć: Co mają ze sobą wspólnego nowoczesna ideologia biopolityczna i pozycja pacjenta we współczesności? I czy wszyscy – mimowolnie, rządzeni przez dyskurs – jesteśmy Baumanowskimi ogrodnikami plewiącymi chwasty w trosce o zdrowie publiczne? Najpierw zachwyciłam się językiem. Sprężystym i rozhamowanym. Niejedno musiało zostać tak napisane, choć odnoszę wrażenie, że nikt tak jeszcze nie pisał. Potem przyszła słabość do głównego bohatera. Do specjalisty od społecznych kontekstów chorowania, starzenia się i umierania, który zadaje niewygodne pytania, a mimo to czujemy się przy nim bezpiecznie. Bo pan od eugeniki jest wymagający. Zwłaszcza wobec samego siebie. I w końcu nie mogłam rozstać się z tą historią. Zazdroszczę tym, którzy jej lekturę mają jeszcze przed sobą. – Mira Marcinów Barbara Woźniak – absolwentka Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, adiunktka na Wydziale Lekarskim. Zajmuje się gerontologią społeczną. Dotychczas publikowała jako naukowczyni. Od kilku lat pisze teksty literackie, przede wszystkim prozatorskie. Laureatka II edycji Nagrody Krakowa Miasta Literatury UNESCO. Powieść Niejedno jest jej debiutem książkowym. Mieszka w Krakowie.

Warto wiedzieć o książce Niejedno

Barbara Woźniak – mistrzyni łączenia filozofii z codziennością w powieści Niejedno

Barbara Woźniak to autorka, która z niezwykłą zręcznością łączy rozważania filozoficzne z emocjonalnymi historiami, które dotykają każdego z nas. W swojej powieści „Niejedno” wprowadza nas w świat, gdzie intelektualne przemyślenia splatają się z codziennymi zmaganiami. Woźniak nie boi się stawiać trudnych pytań i odkrywać złożoności ludzkich relacji, tworząc narrację, która nie tylko angażuje, ale i zmusza do refleksji. Jej umiejętność budowania wielowymiarowych postaci sprawia, że czytelnik nie tylko śledzi ich losy, ale również odczuwa ich ból, radość i nadzieję. Ta książka to prawdziwe arcydzieło literatury pięknej, które łączy w sobie głębię myśli z autentycznymi emocjami, oferując czytelnikom unikalne doświadczenie.

Niejednoznaczna strata – bolesna rzeczywistość choroby Alzheimera w Niejedno

„Niejedno” jest przejmującą opowieścią o trudach opieki nad osobą cierpiącą na Alzheimera, ukazującą złożoność tzw. niejednoznacznej straty. Woźniak w sposób niezwykle autentyczny przedstawia ból, jakiego doświadczają bliscy, gdy obserwują, jak ukochana osoba powoli znika z ich życia, mimo że nadal jest fizycznie obecna. Ta unikalna perspektywa pozwala zrozumieć, jak bardzo choroba wpływa na relacje rodzinne i jak wiele emocji skrywa w sobie każda chwila, w której chory jeszcze jest, ale już nie jest tym, kim był. Książka porusza serca i umysły, skłaniając do refleksji nad tym, co znaczy „być” w kontekście utraty i żalu.

Etyka i biopolityka w medycynie – refleksje Barbary Woźniak na tle historii i współczesności

Woźniak w „Niejedno” nie ogranicza się jedynie do osobistych dramatów. Zawiera również głębokie analizy etyczne i biopolityczne, które stanowią tło dla działań głównego bohatera, Szymona Kowalskiego. Jako wykładowca akademicki, Szymon zmaga się z pytaniami o moralność w medycynie, zwłaszcza w kontekście historii III Rzeszy. Autorka podejmuje trudny temat, ukazując, jak ideologie mogą wpływać na percepcję pacjenta i jego miejsce w systemie opieki zdrowotnej. Ta część powieści wykracza poza literackie ramy, stając się ważnym głosem w debacie o etyce w medycynie, zmuszając czytelników do zastanowienia się nad konsekwencjami decyzji podejmowanych w imię zdrowia publicznego.

Silne emocje i prawdziwe relacje – opowieść o rodzinie i odpowiedzialności w Niejedno

W „Niejedno” Woźniak maluje obraz rodziny, w której silne emocje splatają się z odpowiedzialnością. Relacja Szymona z jego ojcem, a także z córką, staje się areną złożonych interakcji, które ukazują, jak choroba wpływa na każdą z tych postaci. Autorka z mistrzostwem przedstawia, jak opieka nad chorym staje się nie tylko obowiązkiem moralnym, ale także źródłem konfliktów, frustracji i bólu. Szymon, zmuszony do podjęcia trudnych decyzji, staje w obliczu wyzwań, które kwestionują jego przekonania i wartości. Czytelnik towarzyszy mu w tej emocjonalnej podróży, odkrywając, jak bliskość i miłość mogą współistnieć z trudnościami codzienności.

Co zyskuje czytelnik? Edukacja, empatia i nowe spojrzenie na opiekę w Niejedno

„Niejedno” to nie tylko dzieło literackie, ale również ważny głos w dyskusji o opiece nad osobami starszymi i chorymi. Dzięki głębokim refleksjom zawartym w powieści, czytelnik zyskuje nie tylko edukację w zakresie etyki medycznej, ale także empatię dla osób dotkniętych chorobą oraz ich bliskich. Woźniak otwiera oczy na realia opieki, pokazując, jak bardzo potrzebujemy zrozumienia i wsparcia w obliczu trudnych wyzwań. Ta książka to klucz do nowego spojrzenia na relacje międzyludzkie oraz nasze obowiązki wobec tych, którzy potrzebują naszej pomocy. „Niejedno” to prawdziwy skarb literatury społeczno-obyczajowej, który zmusza do myślenia i czucia, a także inspiruje do działania.